NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
DAVIS JOINT BİRLEŞİK OKUL BÖLGESİ
Ne haber?
Davis ne haber?
Evimdeyim!
Buraya dönmem gerekiyordu.
Netflix dedi ki "Gösterini nerede yapmak istersin? LA, Chicago, New York?"
Ben de dedim ki "Hayır evlat. Davis California."
Bu yıl
benim için epey iyi geçiyor.
Yakın zamanda evlendim.
Teşekkür ederim.
Sağ olun. Alkış gerekiyor.
Çok ağır bir yüzük. Çok ağır.
Yüzüklerin Efendisi'nin ters dönmüş hali gibi.
Yüzüğüm oldu ve güçlerimi kaybettim.
Yüzüklerin Efendisi'nden oldukça farklı.
"Dinlemek mi? Ödün vermek mi? Yüzüğü al Sam."
Sekiz dakika içinde film biter. 90 saatlik bir destan değil.
Yakın zamanda ilk yılımızı kutladık.
Biri gitti, sonsuza dek kaldı.
Bunu söylemek de çok ürkütücü.
Ama harika olan ne biliyor musunuz? Şimdi bir parça özgürleştirici.
Çünkü bekar arkadaşlarımın hiç birini bir parça bile umursamıyorum.
Hiç birinizi umursamıyorum ve bu harika bir his.
Çünkü siz evinizde aşk için uğraşıp duruyorsunuz.
Ve şikayet ediyorsunuz.
"İnsanları nasıl bulursun?"
"Çene çukuru mu? Tez vurun kellesini!" Lanet bir imparator gibi.
"Esmerler mi? Bana göre değil."
"Metroda çalışıyorsun. Bu kadar seçeneği hak etmiyorsun."
Giderek yumuşuyoruz.
Benim anne babam birbirlerini asla görmemişti.
30 yıl önce Hindistan'ın küçük bir kentinde nüfus 990,000'dü.
Orada küçük kent budur.
Babam sokakta Seema isimli bir kadın yani annem hakkındaki söylentileri duyuyor.
Seema işte bu kadındı çocuklar.
1982'de Seema buydu.
Şu kırmızı giysiye bakın. Harika görünüyor!
Aynen iPhone 8 gibiydi.
"Seema'yı duydun mu? Çok ince. Ailesinin bir kamerası var."
Babam şöyleydi "Ne kamera mı?"
Böylece büyükbabamın evine koştu ve isteğini açıkça söyledi.
"Amerika'ya gidiyorum. Seema ile evlenmek istiyorum."
On dakika içinde adam daha önce hiç görmediği bir kadınla evlendi.
Anlıyor musunuz? Bu fotoğraf olmayan bir Tinder.
"Hayatımın geri kalanı için bunu istiyorum.
Umarım iyi bir kişiliği vardır.
Hadi Amerika'ya, yalnızca birbirimizi tanıdığımız yere taşınalım."
Bu karar için çok minnettarım.
Najmi bir soru işaretiyle evlenir. Amerika'ya gelirler ve ben doğarım.
Annenizden doğmak bir gayri menkul gibidir. Yeri çok önemlidir.
Burada doğdum. Kahverengi olanlar burada doğduk ve başardık.
Biz kapıyı çalıp başaranlarız.
Bu yüzden tüm X-Men Başlangıç hikayesinin nasıl olduğunu hiç anlamadım.
Çılgınca çünkü anne babamız hakkında bir şey bilmiyoruz.
Onlar da biz tanımıyor.
"Baba en sevdiğin renk ne?" "Stanford!"
"Ne? Hayır."
"Hayır, seni daha çok tanımak istiyorum." "Neden? Stanford'a gir."
Bence göçmenler sırları sever.
Değil mi? Bayılırlar.
Bu duyguları içlerinde depolamayı severler.
Sonra artık sizinle bir ilgisi yokken üstünüze salarlar.
"Ne annem Ninja mı? Babam komünist mi? Bunları neden bana şimdi söylüyorsunuz?"
Babamla her konuşmam sanki bir M. Night Shyamalan filmi gibi.
90 dakikalık giriş bölümünün hiçbir sonucu yok.
"Sonu bu mu?"
Yani babam annemle evlendi, Amerika'ya geldiler ve ben doğdum.
Davis, California'da.
Ama tıp okulunu bitirmek için annemin Hindistan'a dönmesi gerekti.
Hayatımın ilk sekiz yılında sadece babamla ben vardık.
İkimiz baş başa Amerika'da tutunmaya çalışıyorduk.
Koşulsuz sevgiyi çıkarırsak bu böyleydi.
Kahverengi tenlilerin sevgisi koşulludur.
Fotoğrafta böyle ama gerçekte "Tüm notların pekiyi olmalı."
Gerçekçi olalım.
Ben burada büyüdüm. Pioneer bölgesi civarında.
Evet.
Ama Davis çok beyazdı.
Bu akşamki gibiydi.
Yoklamalar bir sorundu. Pek çoğumuz için büyük meseleydi.
- Sizin adınız nedir? - Jasura.
Pekala size ne diyorlardı?
- Jasuriah. - Jasuriah mı?
Evet bana da aynen şöyleydi "Hanson Minaja.
Sahan Minha.
Saddam Hüseyin."
İngilizce öğretmenimdi "Saddam değilim."
- Sizin isminiz ne? - Biju.
- Size ne derlerdi? - Boş boş bakılırdı.
Boş boş bakarlar mıydı?
Okuldaki tek kahverengi çocuk benim işteki tek kahverengi adam babam.
Tuhaf biçimde bu bizi bir araya getirdi ve her şeyi birlikte yapmak zorundaydık.
Göçmen bir babayı anlamaya çalışın. Bazılarınızı hala anlamıyorum.
Bu akşam burada amcalar var. Hiç gülümsemiyorlar.
Anlamıyorum. Öleceksiniz. Gülün artık.
Mesela sen gülmüyorsun.
Her zaman gergin ve yorgunsunuz.
Göçmen bir baba 12 saatlik uykusundan uyandıktan sonra şöyle yapabilir:
"Neden vergi ödemeliyim?"
Siz de şöylesiniz "Tanrım..."
Her şeyi birlikte yapardık. Markete gittiğimizi hatırlıyorum.
Bölümlerin arasında dolaşırken babam eline bir yoğurt alırdı.
"Ah, yoğurt."
Ya da süt "Ah."
Ben de ona bakıp şöyle düşünürdüm "Babam yoğurttan nefret ediyor.
Sütten nefret ediyor."
Ama o bakışı şimdi anlayabiliyorum.
Hayat zordur ve bazen ne yaptığınızı bilmezsiniz.
Benim yaşımda ve bir çocuğu var. Hayatını kolaylaştırmıyorum.
Raflardan içecek alıp şöyle yapıyorum "Ah!"
"Bunu yapma." "Ben sonsuza dek yaşayacağım!"
Sonra ayakkabımın cırt cırtlarına takılıp düşerim
içeceği yere düşürürüm ve patlar.
Sonra babam kahverengi tenli çoğu babanın yaptığını yapar.
Bunu gören var mı diye çevresine bakar.
Beni feci şekilde tokatlar.
Buna bayıldım. Teşekkür ederim. Sağ olun.
Burada bunu bilenler de var.
Özgürlükçü beyazlar için söyleyeyim
göçmenler çocuklarına sizin gibi vurmazlar.
Amerikanlar kollarına vurup bedenlerini yaralar
göçmenlerse yüzü tokatlayıp ruhu yaralar.
Bu aklın Guantanamo'sudur.
Biliyorum aranızdan bazıları aynen şöyle "Hey, burası Davis tamam mı?
NPR'ı dinliyorum. Ira Glass çocuklar bizim geleceğimiz diyor."
The Slap isimli diziyi gördünüz mü? NBC'de yayınlanan bir program.
Bir doğum günü partisinde tokatlanan beyaz bir çocuğu anlatıyor.
Dalga mı geçiyorsunuz?
Bu çocuk için 30 bölüm çekmek mi? Dalga mı geçiyorsunuz?
Kahverengi çocuklar ne zaman tokatlanır biliyor musunuz? Her doğum gününde!
Ve genellikle doğum günü kutlanan çocuktur.
Biz orada dururuz. Onu gösterip güleriz.
Şöyle yaparız "Ah, Biju doğum gününde tokatlandı!"
Bizi sert ve dirençli yapan da budur.
Kardiyolog olmamızın ve iyi hecelememizin sırrı budur.
Tokatlamak önemlidir. Sizi yukarı taşır.
Heceleme yarışmasında Hintli gördünüz mü?
İnanılmazdır!
Müthiş soğukkanlıdır.
Kamera önünde dili tutulmaz kamera karşısında tokatlandı.
- "Knaidel" kelimesini elbette heceler. - Knaidel.
Şu yüze bir bakın. Hiçbir şey yok. Hiçbir şey!
12 yaşında. Hiçbir şey yok!
Bu çocuk daha yeni 30,000 dolar nakit kazandı. Hiçbir şey yok.
İnsanlar soruyor. "Bu nasıl oluyor?" Çocuğun anne babasına bir bakın.
KOŞULLU SEVGİ
Scripps Ulusal Heceleme Yarışı'nı oğlunuz kazanmış.
Kardeşine bakın. Kardeşi şöyle diyor "Ben mahvoldum. Mahvoldum.
Seviyeyi çok yükseltti. Kendimi öldürmeliyim."
İnsanlar şöyle "Bobby Jindal nereli?"
İşte buradan geliyor. Bu bir Hintli sosyopat.
Bunlardan söz edince ne olduğunu biliyorum.
İnsanlar şöyle düşünür "Anne baban seni sevmiyor."
Bence bizi seviyorlar. Harika babalarımız var.
Bence babalarımız tüm muhteşem babalık yazılımını indirmemiş.
Sanki birkaç uygulamada eksiklik var.
Mesela doğum günleri onlara uymaz.
Bütün göçmen babalar sizi Amerika'ya getirmişlerse...
Mutlu yıllar.
Starbucks, kablosuz internet, otoban, mutlu yıllar.
Artık doğum günü falan yok. Git başkan ol.
Bir kez röportaj verdim ve bir hanım sordu "İlk doğum günü anınızı anlatın."
Ben de şöyleydim "Mecbur muyum?"
Altı yaşındaydım ve yediye giriyordum.
Babam sabah çok erken saatte beni kaldırdı.
"Hasan, uyan!
Camry'ye bin."
Göçmenlerin arabada tercihi.
Camry'ye bindik, Davis'ten Sacramento'ya doğru gitmeye başladık.
Bölgede yalnız bir alışveriş merkezi var, Arden.
Onun kavşağına ulaştık.
Ve sol tarafıma baktım.
Bütün çocukların hayalini kurduğu yer.
Toys 'R' Us.
Ben şöyle dedim "Kahretsin!
Babam duvarımda Toys 'R' Us kataloğunu gördü.
Hayal tahtamı gördü.
İstediğim mavi BMX bisikleti gördü. Bana sürpriz yapacak.
Sola dön. Sola dön.
Sola dön."
Sonra o sağa döndü.
Ben de şöyleydim "Home Depot mağazası mı?
Hayır!
Neden buradayız? Bugün hangi gün biliyor musun?"
"Evet Cumartesi."
"Hayır doğum günüm. Unuttun mu?"
Şöyle dedi "Hasan doğum gününü nasıl unuturum?
Seni bu yüzden buraya getirdim.
Banyo için kapı kulpunu seçebilirsin."
Ben de şöyleydim "Neden tuvaletinkini seçmeme izin vermiyorsun?
Çünkü hayallerimin içine ettin."
Bunu söylemedim. Tokadı yerdim. Bunu demek istedim.
Ama o zaman fark ettim
bizimle ebeveynlerimiz arasında bir nesil farkı var.
Anne babanızla kavga edersiniz.
Oynayabileceğiniz sınırlı sayıda kart vardır.
Bunu biliyorsunuz değil mi?
Doktor olmayacak mısın? İşte bir el.
Beyaz bir kızla mı evlendiniz? İşte büyük bir el!
O gün şöyle yapabilirdim "Baba umurumda değil, bisikleti istiyorum."
Ama şöyle yaptım "Kartlarına sahip çık. Sonra ihtiyacın olacak."
Sekiz yaşındayken öngörüm vardı.
Ve annem ziyarete gelirdi. Anneliği gerçekten zirveye taşırdı.
Bir keresinde ilkokula gelip bana bir Hayalet Avcıları proton çantası bıraktı.
O tekerlekli şey, sırt çantası, hayaletleri avlayan silah...
Pioneer'ı gerçekten yıkıp geçtik.
Çocuklar akıllarını kaybetti. "Ne? Saddam Hüseyin Hayalet Avcısı mı?"
"Evet! Ben kahverengi tenli Hayalet Avcısı'yım. Yüzleşin!"
Hayatımın en mutlu günlerindendi.
Ama sonra Hindistan'a geri dönmesi gerekti.
Ben de oyuncak istemediğimi fark ettim.
Sadece annemi ve aile olmayı istiyordum.
Çok duygusallaşmıştım. Drake gibiydim. O kızı özledim.
"Ne zaman geri dönüyor. Ona ihtiyacım var.
Ona ihtiyacım var. O kıza ihtiyacım var.
O kıza hayatımda ihtiyacım var.
Ona ihtiyacım var baba. Eskiden beni arardı."
Babam da şöyle derdi "Vizesi çıkığı zaman."
"Vizesi çıktığı zaman." Bu çok önemli bir şeydi.
Başkalarının söyledikleri umurumda değil. Bu ülkeye girmek gerçekten zor.
Yırtık prezervatif gibi değil. "Girdim!" dersiniz.
Sekiz yıl.
11 Ağustos 1993. Çok heyecanlıydım.
Hayalet Avcıları proton çantamı taktım. Orada dikiliyordum.
Babam dedi ki "Hintli giysileri giy."
Ben de "Tamam.
Hintli Hayalet Avcısı olurum."
Üzerime bir Salwar Kameez giydim. Dikiliyorum.
Kapı açıldı.
Babam geçti.
Annem geçti.
Ve annemin hemen arkasından
saçları mantar kesimi olan küçük bir kahverengi tenli kız girdi.
Bana doğru koştu ve bana sarıldı.
"Hasan Ağabey!"
Benim ellerim havada kaldı.
Çünkü onun kim olduğunu hiç bilmiyordum.
Olan şuydu
babam
Hindistan'a gidip gelerek annemi görüyordu.
Ve bunlardan birinde onu hamile bırakmıştı.
Bir kız kardeşim vardı.
Ama kimse bunu bana söylememişti.
Hatırladınız mı? Göçmenlerin sırları sever demiştim.
Kimsenin bana söylemediği büyük bir sırdı.
"Niye sarılmıyorsun?"
"Çünkü göçmenler için Maury gibi getirdin."
"Hasan sen bir ağabeysin." Ben de şöyle dedim "Hayır, hayır!"
Break dans yapıyordu. Ben de şöyleydim "Sen de kim oluyorsun?"
"Beni tanımıyor musun?" "Hiç tanımıyorum."
O kahverengi tenli kızdan nefret ettim.
Ben anlıyordum "Şu duvarı inşa edin."
Küçük bir Cumhuriyetçi gibiydim. "Anlıyorum." diyordum.
Yemekte anne babamla konuştum hatırlıyorum.
"Bak anne, baba, gerçekçi olalım.
Tanrım. Şu kahverengi tenliler yok mu, Tanrım.
Evimize geliyorlar.
Meyveli şekerlerimizi yiyorlar.
Dilimizi konuşmuyorlar.
Onlara geldikleri yere dönmelerini söyleyelim bence."
Babam şöyleydi "Böyle söyleyemezsin. Biz aileyiz."
Ben de "Hayır, annemle senin sorunu bu.
Siz Angelina Jolie'cilik oynamaya karar verdiyseniz
bu göçmeni buraya getirdiyseniz
bu sizin sorununuz, benim değil."
Peki bunu kızlarınıza neden yapıyorsunuz?
Bütün kahverengi tenli anneler quinceañera elbiseyle berbat saç kesimini yapar.
Neden? Buradan aşağısı prenses olur, yukarısı kurbağa.
Okul bahçesinde "Hasan Ağabey!" diye bağırarak beni takip eden bu şey vardı.
Ben de "Git taşları tekmele!"
Git teterbol oyna! "Hasan Ağabey!" "Kaybol!"
Sonunda erkekler tuvaletine kaçardım ve beni orada da takip ederdi.
"Hasan Ağabey!"
Tuvaletteki tüm çocuklar şöyle yapardı:
"Hasan bi ne?"
Ben okula bir grup Ryan Lochte'yle gittim. Sürekli tongaya bastırmaya çalışırlardı.
"Farklı kültürleri anlamıyorum dostum.
Bu nedir? Bu ne demek?"
Bu benim kültürümde sevgi ifadesidir. Ağabey demektir.
"Kes sesini Cody!"
Tüm bu öfkeyi aldım ona yönlendirdim.
Şöyle dedim "Hey!
Sen kardeşim değilsin."
Ama İngilizce bilmiyordu.
Yine de ne söylediğimi anladı.
Ağlamaya başladı ve koşup gitti.
Ben de şöyle düşündüm "Hayır!
Babama söyleyecek."
Önemli noktaya odaklanalım lütfen.
Ama söylemedi.
Babam da...
Amerika'daki ilk doğum günüydü. Beş yaşına giriyordu.
Babam ilk doğum gününün çok özel olmasını istedi.
Hayal edebiliyorum bir baba olmak
kızınızın ilk adımlarını, ilk kez baba deyişini kaçırmak...
Bunlar zordur.
Bu yüzden doğum günü için hepimiz salonda toplandık.
Kocaman bir kutuyu sürükleyerek getirdi "Aisha, kutuyu aç."
Kutuyu kesti ve kağıtlarını açmaya başladı.
Ben de "Toys 'R' Us" logosunu gördüm.
Babam içine eğildi
ve yukarı doğru çok güzel mavi bir BMX bisiklet çekti.
"İşte al Aisha." Bana baktı. "Mutlu yıllar."
Vahşice değil mi?
Çok öfkeliydim. Şöyle düşündüm "Home Depot babası ne zaman Danny Tanner'a dönüştü?
Bu saçmalık. Siz ciddi misiniz?"
Çok öfkeliyim.
Aisha bunu hissetti. Şöyle dedi "Hasan Ağabey, neden dışarı sen çıkarmıyorsun?"
Büyük kardeş olarak o bisikletin hakkım olduğunu düşündüm.
"Bu benim bisikletim. Sağ ol."
Küçük kardeşler siz değersizsiniz. Hiçbir şey ortaya çıkarmadınız.
Bazılarınızın sinirleniyor "Hiç de bile! Benim kişiliğim var."
Onu nereden aldınız sanıyorsunuz sersemler? Bizden!
Giysiler, kültür, para.
"Ne? Benim fikirlerim var." Hayır yok.
Sonra şöyle davranacak arsızlığı da gösterirsiniz
"Niye melodram haline getiriyorsun?"
Çünkü senin için bir savaşa girdim. Annemle babam benim Vietnam'ımdı.
Siz şöyleydiniz "Herkes beni seviyor."
Bu tam bir saçmalık değil mi?
Büyük kardeşler olarak biz hayatımız boyunca şöyleydik
"İnsanlar beni seviyor mu?"
Siz de şöyleydiniz. "Annemle babam seninle uğraşıyor benle değil."
Kapıyı açtı ve dedi ki "Bloğun çevresinde bir tur at."
Ben de o tutacakları kavradım ve dedim ki "Şu sesi boş ver."
Hemen sürmeye başladım. O da şöyleydi "Hasan Ağabey geri dön!"
Bense "Tozumu ye seni göçmen." Uçuyordum.
Bir kaldırım taşı gördüm. Ön tekeri kaldıracaktım.
Bisiklet sola gitti ben sağa.
Ve o güzel, mavi BMX bisiklet...
Çimentonun içine düştü.
Bisikletin sağ tarafındaki tüm mavi boya soyuldu.
Tutup kaldırdım.
Ve mahvolmuştu.
Terliklerinin şıpırtısını duydum.
Ağlıyordu "Hasan Ağabey, bunu neden yaptın?"
Çizgi filmlerdeki gibi masumiyet yaşları...
"Bunu niye yaptın? İlk turu sana vermiştim."
Ben de ona baktım.
Şöyle düşündüm "Dostum...
Bir pislik gibi davranıyorum."
Tüm bu süre boyunca
Cody, Corey ve Cole'un beni kabullenmesini istiyordum.
Ve bu şey hep yanı başımdaydı.
Onun ağabeyi olmam gerekiyordu.
Amerikan rüyasında liderlik etmem, korumam gerekiyordu.
Bense onun bisikletini çalıyordum. Bu berbat bir şey.
Aisha bu hikayeden nefret ediyor.
Hep şöyle der "Tanrım! Çok fazla melodramlaştırıyorsun.
Beni bir mülteci bebek gibi gösteriyorsun."
Bu doğru. Bunu şuan yapıyorum.
Bu adil değil çünkü o bir mülteci değil.
İngilizce öğrendi.
Ivy League'de hukuk okudu. Şuanda birleşme ve satın almalarla uğraşıyor.
Kesinlikle başarılı oldu.
Bu arada ben
lisansüstü eğitim almadım.
Bir komedyen oldum. Yaptığım bu.
Sonra evlenme vaktim geldiğinde
Hindu bir aileden bir kız seçtim.
Yüksek sesle "Ah!" dediğinizi duyuyorum.
Kahretsin. Çıkardığın ses "Ah!" seni yumruklamadım.
Kahretsin!
Aranızdan bazıları bilmiyor.
Hindularla Müslümanlar Hindistan'ın Montague ve Capulet'leridir.
Yüzyıllardır savaşıyoruz.
Bazılarınız şöyle diyor "Fark ne? Görünüşünüz aynı."
Bunu nasıl açıklayayım? Hindular ve Müslümanlar.
MÜSLÜMANLAR/ HİNDULAR
Hindular biftek yemezler. Biftek tüketmiyorlar.
Ve Müslümanlar olarak biz domuz yemiyoruz. "Şu pepperoni pizza mı? Hayır.
Pepperoni olmaz!"
Hindular heykelleri sever.
BİFTEK YEMEZ HEYKEL SEVER
Şöyledirler "Oh! Bu bir fil heykeli.
Bunu arabama koyacağım."
Müslümanlarsa şöyledir "Heykel olmaz! Kaligrafi! Alfabeyle yap."
HEYKEL SEVMEZ
"Biz arabamıza bunu koyarız. Farklıyız ahbap."
Hindular karikatürleri sever.
Şöyledirler "Bu Ganesh'in bir karikatürü.
Bunu duvara asacağım."
Ve Müslümanlar...
Biz karikatürlerden pek hoşlanmayız.
Karikatürlere karşı davranışımızı geliştirmeliyiz.
Bu farklar nedeniyle yüzyıllardır birbirimizi öldürüyoruz.
Daha büyük nesiller bu şakaları sevmiyor biliyorum.
"Bu komik değil. Pakistan şu nedenle yaratıldı."
Biliyorum ama...
Babamı ikna ettim.
"Baba onu seviyorum, o da beni seviyor.
Daha büyük bir şey yok mu?
Bizi ırk, ten rengi, inanç ve sınıflar dışında birleştiren bir şey?
Burası Amerika. Anavatanımızdan neyin bizi birleştireceğini seçebiliriz.
Hayat biryan yemeği gibi değil mi? İyileri önünüze çeker tuhafları itersiniz.
Oradan bu tuhaf şeyi neden getiriyoruz ki?"
Buna katıldı.
Şöyle dedi "Bu çok iyi bir nokta.
Tamam. Evlenmelisin."
Kahverengi bir baba bu kararla Şöhret Yolu'na girmeli.
Burada şöyle kahverengi tenli babalar var "Oğlum yapsa
önce kendimi sonra da onu vururdum."
Oysa evet dedi.
Grubu topladık. Ben, annem ve Aisha
Camry'ye atladık ve gelecekteki nişanlımın evine gittik.
İndik ve kapıya varmak üzereydik.
Babam kapı zilini çalmak üzereydi.
Sonra söylediği cümle
tüm kahverengi tenli çocukların hayallerini öldüren sözdür.
Şöyle dedi:
"Bence bunu yapmamalıyız
İnsanlar ne düşünür?"
"İnsanlar ne düşünür?"
Biliyor musunuz bilmiyorum
ama kahverengi tenli bir baba insanlar ne düşünür dediğinde
gökyüzünden bir yıldız kayar.
"Doktor olmayacağım!" "İnsanlar ne düşünür!"
Hayır!
"Evlenmeyeceğim!" "İnsanlar ne düşünür!"
Neden?
Eminim Mahatma Gandhi ailesine
Hindistan'ı özgürleştireceğini söylediğinde
o zaman bile şöyle dediler "İnsanlar ne düşünür!
Yürüyüş yapmayı kes! Britanyalılar hakkımızda atıp tutacak!
Neden kel ve zayıfsın? Hiçbir zaman evlenemeyeceksin."
Ben de orada dikiliyordum...
O kapının önündeydim.
Bekleyin. Orada dikiliyordum
o kapının önündeydim.
"İnsanlar ne düşünür diye hayatımı değiştirmemi mi istiyorsun?
Hadi ama baba!
Kaç defa toplumumuzdaki ırkçılıktan şikayet ettik?
Her zaman!
Şimdi şans bize geçince başka bir halka bağnazlık mı yapacağız?
Baba sana garanti ederim Tanrı bu bağnazlığı sevmez.
Tanrı şöyle yapmaz 'Irkçı mısın? Aferin.'
Hayır!
İkinci olarak hayatımı değiştirmemi isteme nedenin
hiç görmeyeceğim bir takım amcalar ve teyzelerin fikri mi?
Hayatımı Nila Teyze için değiştirmemi mi istiyorsun? Nila Teyzeyi boş ver.
Benimle dalga mı geçiyorsun?
Hayatımı mı?"
Ama bunu söyleyemezdim.
Çünkü tüm kartlarımı oynamıştım. Bu yüzden hiçbir şey söylemedim.
Umutlarımı yitiriyordum. Şöyle düşündüm "Belki bu benden büyüktür."
Neden kafamı eğip yapmam gerekeni yapamıyorum?
Bu gerçek, Jodhaa Akbar değil."
Yaşadığınız zamanın sizi tuzağa düşürüldüğünü hissettiniz mi?
Bu benden daha büyük, yüzyıllardır devam ediyor.
Camry'ye doğru yürüyordum.
Sonra arkamdan bir ses duydum.
"Aman Tanrım!
Bunu sürekli yapıyorsunuz."
Bu ses Aisha'nındı ve öfkelenmişti.
Şöyle diyordu "Baba
Philly'den buraya kadar bunun için gelmedim.
Beena son derece iyi.
Doktora derecesi var.
Hasan Ağabey bir komedyen.
Onunla kimse evlenmeyecek.
Fikrini değiştirmeden onları evlendirelim."
Elini taşın altına koydu. Kartlarından birini benim için kullandı.
Bütün bu durumu Phil Jackson gibi idare etti. Herkesi bir araya getirdi.
Onun sayesinde hayatımın aşkıyla evlenebildim.
Kız kardeşim sayesinde. Buna inanamıyorum.
Yıllarca o kahverengi tenli kıza öfkeliydim. Ondan nefret ettim.
Ama o gün, o özel günde
Hasan Ağabey'i olmaktan daha fazla gurur duyamazdım.
Ne derler bilirsiniz.
Her kuşak büyük bir mücadeleyle ya da trajediyle tanımlanır.
Ve tuhaftır çocuklarımız şunu hiç bilmeyecek
bir zamanlar bu ülkede
karar vermeniz gereken bir dönem vardı
internette mi olacaksınız, telefonda mı olacaksınız.
Anlamıyorlar dostum. Asla anlamayacaksın.
Anlamıyorsun dostum. Anlamazsın. Bu bizim için Birinci Dünya Savaşı'ydı.
Özellikle de orta okulda. Evinizi arayan bir kız varsa
telefonu anne babanızdan önce açmanız gerekirdi.
Bu yüzden sabit hat denilen şeyleri kullanırdık. Sabit hatlardı.
Bir defasında orta okulda bir kız evimi aradı.
Babam telefonu benden önce açtı.
"Alo, kimsiniz?"
"Merhaba ben Alice. Hasan orada mı?" "Ne istiyorsun Alice?"
Ben de şöyleydim "Bakir öleceğim."
"Hasan'la geometride birlikteyim. Bir sorum vardı.
Ona sorabilir miyim?"
Babam da "Tamam Alice.
Neden soruyu bana sormuyorsun?
Ben de Hasan'a sorarım?"
Bizim anne babalarımız böyledir.
Sıfır yaşından 30'a kadar "Kız yok!" 35 yaşında "Niye kızlarla konuşamıyorsun?"
Böyledir. "Ah öldür beni!" dersiniz.
Anne babalarımız böyledir. Değil mi?
Anne babalarımız dış dünyaya karşı bir koruma kalkanı gibidir.
Bilgiyi alır bize iletirler. Kuzey Kore'de yaşamak gibi.
Babam evin reisi gibidir.
9/11 olayı olduğunda ben lisedeydim.
Babam herkesi yemek masasına oturttu.
Şöyle dedi "Hasan ne yaparsan yap
Müslüman olduğunu asla söyleme ve politikadan söz etme."
"Pekala baba, saklarım tamam. Bunu yıkayınca çıkıyor."
Biz otururken telefon çaldı.
Ben koştum ama babam telefona benden önce ulaştı.
"Alo?" Ben de diğer telefonu kaldırdım.
Bir ses duydum "Hey, seni kum zencisi Osama nerede?"
Bana baktı.
"Beni duyabiliyorsun değil mi? Lanet Ortadoğulu, Osama nerede?
Hey, 2630 Regatta Sokağı, yaşadığın yer burası değil mi?
Seni öldüreceğim." Çat.
Babam bana bakıyordu.
Hiç anne babanıza bakıp onların faniliğini gördünüz mü?
Babama bakıyordum ve onu neredeyse tüm yönleriyle görüyordum.
O zaman bir korkak olduğumu fark ettim. Ben bir ödlektim.
İki dil konuşabiliyoruz. Dışarıda ve evde konuşabiliyoruz.
Bir şey söylemem gerekirdi. Söylemedim.
Oturduk ve dışarıdan darbe seslerini duydum.
Babamla ben dışarı koştuk ve Camry'nin tüm camları indirilmişti.
Sırt çantam açılmıştı. "Kahretsin eşyalarımı çalmışlar."
Oraya uzandım ve sırt çantamı çıkardım.
Bir parça cam kolumu kesti.
Kolumdan aşağı süzülen kanlar vardı.
Çok öfkelendim. Gerçekten kızgındım.
Kahretsin dostum!
Bu çocuklar yaşadığımız yeri biliyor. Bizi izleyebilmek için bunu planlıyorlar.
Ben de caddede koşup ağaçlara ve çalılara bakmaya başladım.
Arkama baktığımda babam yolun ortasındaydı. Orada duruyordu.
Berber dükkanında çalışır gibi yoldan cam parçalarını temizliyordu.
"Müşterilerimiz var. İnsanlar ne düşünür? Temizlemeliyiz."
Zen!
Kahverengi tenli Bay Miyagi, tek laf etmedi.
Ona koşup dedim ki "Neden bir şey söylemiyorsun?
Senden bunu rica etmiyorum bir şey söyle!"
Bana baktı ve dedi ki "Hasan..."
"Böyle şeyler olur.
Ve böyle şeyler olmaya devam edecek.
Burada olduğumuz için ödediğimiz bedel bu."
Ben de şöyle düşündüm "Gerçekten çok farklı iki kuşağız biz."
BMX bisikleti bir kenara koyalım.
Babam o kuşaktan pek çok göçmen gibi. Ona göre bu ülkeye geldiysen
Amerikan rüyasının bedelini öde.
Irkçılığa katlan ve bu hayatına mal olmazsa bedelini öde.
İşte al Sam Amca.
Benim açımdansa, çoğumuz gibi burada doğdum.
Bu yüzden eşitlik istemeye cesaretim var.
Şöyle düşünürüm "Hayır, ben bu devletin vatandaşıyım.
Yaşam, özgürlük, mutluluk arayışı. Herkes eşit yaratılmıştır.
Burada yazıyor. Ben eşitim.
Ben eşitim. Bunu hak etmiyorum."
Ama ben bunu söyler söylemez
Noel Baba'ya inanıyorum demişim gibi baktı. "Hasan, asla anlamazsın."
"Ben mi asla anlamam?
Baba Costco'daki kasiyerle tartışan sendin.
Kullanılmış iç çamaşırını iade ettirmemişti.
Şimdi olgun olan sen mi olmak istiyorsun?
Şöylesin 'Dar kafalılara mantıklı davran.' Ne?"
Sonra eve geri yürüdü. Ayağında camlar vardı.
Ve gerçekten kim daha haklı bilmiyorum.
Belki haklıdır. Başınızı eğmeniz gerekiyordu.
Bir doktor ol, iyi bir yerden ev al. Sana istedikleri şeyi söylesinler.
Ama bu sınırları yavaşça genişletmek bizim görevimiz değil mi?
Tüm bunlar böyle olmaz mı?
Bilmiyorum. Benim için sarkaç gidip geliyor.
Biliyorum 9/11 çok dokunaklı bir konu. Anlıyorum.
Çünkü bu olduğunda
Amerika'daki herkes ülkelerinin saldırı altında olduğunu hissetti.
Ama 12 Eylül'deki o gece
sonra gelecek pek çok gecenin ilkiydi.
Ailemin bu ülkeye bağlılık duygusu saldırı altındaydı.
Ve bu her zaman kötüdür.
Mülteciler olarak hep şu basın bültenlerini yayınlayarak vatan sevgimizi
kanıtlamak zorundayız.
Sürekli ses çıkarırız "Bu ülkeyi seviyoruz lütfen bana inanın."
Bu ülkeyi bizim kadar seven kimse yok.
Ben burada aşık oldum. Sekiz yaşındaki Janice Malo'ya.
Onu kum havuzunda gördüm. Ona doğru koştum. Birinci sınıftım.
"Seni seviyorum!" "Sen kaka rengisin."
İlk hatıram bu.
İlk ırkçılık deneyiminizi hatırlıyor musunuz?
Şöyleydim "Ne? Hayır! Bu yıkayınca çıkmıyor!"
Dehşete düşmüştüm.
Başlangıç gibiydi. Bir sürü düzeyi vardı.
Uyanıp şöyle olmak istedim:
"Hepsi sadece bir rüyaydı. Ben JGL'im. Hepsi rüyaydı."
Ama rüya değildi. Evren size söylüyordu.
"Burası adil ve güzel bir dünya. Buna göre dolaşmalısın."
Üçüncü sınıfta Bayan Anderson dedi ki "Ne olmak istediğinizi yazın."
Bazı çocuklar şöyleydi "Bir astronot!" ya da "Bir itfaiyeci!"
Bense "Beyaz olmak istiyorum."
"Tatlım bu da ne demek?"
"Tenimin buradaki parçası bütün bedenimde olsun isterim."
Melaninden nefret etmiyordum.
Melanini severim.
Hiç güneş yanığı yaşamadım. Bunda şanslıyım.
Ama beyaz olduğunuzda ve hayatınızın video oyununu oynadığınızda
avatarınız da beyaz olur
böylece size daha az soru sorulur.
Ortaya çıkarsınız. "Batman olmak istiyorum."
"Elbette. Batman beyazdır. Tabi!"
"Başkan olmak istiyorum."
"Tabi. Başkanların 44,5'i beyazdı.
Harika bir rekorumuz var."
Beyazlar için ayrıcalık çekişmesinin çok ağır yaşandığını biliyorum.
Sorunlarınız olduğunu biliyorum. Girls'ü izledim.
Babam bu kimlik meselelerinin hiç birine önem vermezdi.
Beni çok basit kurallarla büyüttü.
"Eğlenmek yok, kızlar yok, tıp okulunda eğlenirsin."
Bu koca bir yalan. Tıp okulunda asla öyle olmaz.
Hiç kulübe gidip dokuz kişiyi şöyle görmedim "Merhaba neler oluyor?"
"Neler mi oluyor? İhtisas dönemi tanıtım gezisi!"
Bu hiç olmaz.
"Kariyerim var anne babamdan nefret ediyorum." Bu bir yalan. Buna kandık.
Lisedeyken son sınıfta
okul dansına gitmem gerekiyordu. Basketbol takımından çıkarılmıştım.
Accutane denilen ilacı yeni bırakmıştım.
Bu yüzden yüzümün derisi soyuluyordu.
Hayatım mahvoluyordu.
Orada her şey yok oluyordu. Kimse yapmadı bunu.
Alkışlamayın. Bu fotoğrafı kimse alkışlamadı.
Okulumdan kimse yapmadı. Artık çok geç.
Ama iyi bir yönü vardı.
Bethany Reed isminde bir kız.
Ailesi Nebraska'dan Davis'e yeni taşınmıştı.
Birlikte ileri matematik dersi alıyorduk.
Ama kimyamız uygundu.
İlk gün arkama oturdu ve şöyle dedi:
"Hey...
AIM'deki adın ne?"
Şöyle dedim "İşler aşağı kayıyor. İstiyor musun? Çünkü sana verebilirim."
Gerçek hayatımda ne eksikse dijital hayatımda o vardı. Muzlar.
Durum güncellemesi uzaklık iletileri, profil yazısı.
Boyz II Men. Water Runs Dry şarkısını seversiniz.
Tam bir aşk adamıydım.
Gece geç saatte AIM'de sürekli mesajlar gider gelirdi.
Bunu bilmiyorsunuz.
Aranızda üniversiteden bazıları Snapchat yapıyor.
O zamanlar interneti bir mağara adamı gibi önce ısıtmamız gerekiyordu.
Anlıyor musunuz?
Biri telefonu açarsa şöyle derdiniz "Hey telefonu bırak!
Biriyle konuşmaya çalışıyorum!"
İletişimi böyle kurardık.
Gecenin geç saatinde, mesajlar gider gelirdi.
Bir gece o şöyle dedi "Hey, buraya gelsene."
Onun evine kadar bisiklet sürdüm.
Beyaz çitler, McMansion tipi ev, Ford Expedition
Eddie Bauer sürümünden hem de.
"Başarılı insanlar!"
Bayan Reed kapıyı açtı. Babası başarılı bir emekli yargıçtı.
Bayan Reed's "Brownie ister misin?" "Tamam olur."
"Akşam yemeğine kalsana." "Sadece brownie yedik ama olur." dedim.
Akşam yemeği masasında oturuyorduk.
O zaman Bayan Reed's dedi ki "Hey tatlım, Bethany hakkında çok şey biliyoruz
ama senin hakkında bir şey bilmiyoruz.
Nelerden hoşlanırsın? Ne seversin?"
Şöyle dedim "Ne?
Ne mi severim?
Kimse...
Kimse daha önce bana bunu sormadı.
Sanırım akustik gitarı seviyorum."
"Bunu yapmalısın.
Hayallerini takip etmelisin."
"Belki ederim.
Belki hayallerimi takip ederim."
Sonra Bethany dedi ki "Hey, her zaman benim evimde çalışıyoruz.
Neden senin evinde çalışmıyoruz?"
Ben de "Gitmem gerekiyor." dedim.
Seni evime davet etmek mi?
İçeri girersin ve "Siz hangi dili konuşuyorsunuz?
Bu koku da ne?"
Kendimi buna açmak istemedim anlıyor musunuz? "Hayır o farklı."
Gece geç saatte oradan çıktım.
"Anne, baba okuldan bir arkadaşım geliyor. Herkes lütfen normal davransın."
Babam şöyle dedi "Biz normaliz zaten." Biri beni öldürsün diye düşündüm.
"Hasan biz normaliz. Gurur duyman gerekiyor."
Kimse duymaz. Kim gurur duyar? Horoz gibi dolaşıyoruz.
Ben gurur duymuyorum. Kimse duymaz.
Oraya vardık.
Oturma odamızdaki masada oturuyorduk.
Annemle babam Hintçe kavga ediyordu.
Annem pakora kızartıyordu. En çok duman çıkaran şeydir.
Kabhi Khushi Kabhie Gham Zee TV'de oynuyordu.
Ama bu kadarı fazlaydı.
Hepsi bu kıza denk geliyordu. Çok fazlaydı.
Yolunuzu yavaşça açmalısınız.
O Nebraska'dan geldi.
Ev bisikleti, yoga, sonra Zee TV.
Birden içine girmezsiniz.
Ben ona bakıyordum "Lütfen bir şey deme." diyordum.
"Lütfen bir şey söyleme."
Kitabından kafasını kaldırdı ve dedi ki "Biliyor musun?
Bu gerçekten çok hoş.
Bunu daha sık yapmalıyız. Bu çok hoş."
Ben de ona baktım ve şöyle düşündüm "Aman Tanrım
seni seviyorum beyaz prensesim."
"Beni görebiliyorsun. Kendimi değiştirmem gerekmiyor mu?
Kendim olabilirim!"
Onun eviyle kendi evim arasında gidip gelmeye başladım.
Bir akşam oturma odası masasına dönmüştük. İntegral çalışıyorduk.
Kitabını kapadı ve şöyle yaptı "Hey. Geç oldu."
Ben de şöyle dedim "Evet geç oldu."
O da şöyle yaptı:
"Eve gitmeliyim."
Ben de "Evet ve gitmelisin." dedim. Bunu neden söyledim!
Bu senin şansındı. Bunu yapma!
Dedim ki "Bekle, seninle yürüyeyim."
Böylece onunla yürümeye başladım.
O arabaya bindi.
Kapıyı kapamak üzereydim.
Kolunu kapıdan içeri soktu. Uzandı ve beni öptü.
"Seni seviyorum." Geceye karışıp gitti.
Lanet bir gangster gibiydi!
Kuralları biliyordu.
Eğlence, arkadaş, kız arkadaş yok.
Sadece garaj yolumda çalınmış bir anı yaşadık.
Aranızda şöyle düşünenler var "Ne olmuş? Dokuz yaşında el işi yaptırırdım."
Ben öyle değildim. Hiç değildim.
Sen de değilsin, sen de, sen de...
Biz değiliz.
Bense "Evleniyor muyuz? Pantolonumu değiştirmeliyim.
Kesinlikle evleniyoruz.
Shaadi ne zaman?"
İleri matematik sınıfı çok başarılı öğrencilerden oluşuyordu.
Matematik öğretmenim Bay Pendleton
okulun dışında hayatımızı yaşamamızı istiyordu.
Bir gün tüm sınıfın önünde ayağa kalktı.
"Pekala, okulda çok başarılısınız
ama hayatta daha fazlası olduğunu bilin istiyorum.
UC Berkeley'e girmekten fazlası var."
Çocuklardan biri "Biliyorum Stanford'a girmek."
O da "Hayır. Hayatınızı hakkında konuşmaya değecek biçimde yaşayın.
Bu yüzden bu sınıftaki herkese baloya gitmeyi
zorunlu tutuyorum."
Ben de şöyleydim "30'umuz mu? Baloya mı gidiyoruz?
İleri matematik sınıfı?
Ben, Yehova Şahidi kız, Koreli değişim öğrencisi
baloda dans mı edeceğiz?
30 kişi? Hepimiz mi?"
Deli gibi gülüyordum ve ağlıyordum.
Dedi ki "Hanson, bu komik değil."
Tahtaya doğru yürüdü. Onu aşağı çekti.
Üzerinde kimin dansa kiminle gideceğini yazan bir tablo vardı.
BALO
İnekler için Mart Çılgınlığı.
Ben şöyleydim "Her neyse bu olmayacak.
Bunu yapamaz."
Haftalar geçiyordu. Çocuklar eş buluyordu.
Balodan üç gün önce, tahtaya doğru yürüdü.
Son iki isim: Hasan Minhaj, Bethany Reed.
Sınıf çılgına döndü. Şöyle yaptılar: "Oh!
Düzüşecekler!"
"Hayır yapmayacağız. Yapacak mıyız? Hayır yapmayacağız"
Ona baktım "Lütfen bir şey söyleme."
Hiçbir şey söylemedi. Gangster gibiydi.
Zil çaldı. Dolabıma yürüdüm. Adım sesleri duydum.
Bana "Bekle." dedi. Ben de "Ne haber?" dedim.
"Oradakiler çılgınlıktı. Bunun olma şansı ne?"
Oysa şöyle dedi "Dinle, biliyorsun
ailem Nebraska'dan taşındığından beri
en iyi dostum sen oldun.
Benim için gerçekten çok özelsin.
Sen olmasan bu yıl böyle olmazdı.
Benimle baloya gelir misin diye merak ediyordum?"
Ben de "Evet beyaz prensesim."
Söyler söylemez. İçimden hayır dedim! Yutabileceğimden büyük lokma bu!
"Hayır bekle. Oynayacak kartların var. Sen iyisin. İyi bir çocuksun.
Aynı zamanda anne babalar dürüstlüğe önem verir. Bunu televizyonda gördün.
Eve gidip dürüst olursan
anne baban şöyle diyecektir:
'Sana katılmasam da açık sözlülüğüne saygı duyuyorum.
Bu yüzden isteğini yerine getiriyorum.'"
Eve koştum ve bunu yapacağım dedim. "Baba baloya gitmek istiyorum."
Bu da şu demekti "Yüzünü dağıtacağım." "Anladım baba."
"Bethany, evde bir şeyler oldu. Babam baloya gitmemizi istemiyor.
Gizlice kaçmaya karar verdim. İkinci katta yaşıyordum.
Dışarı atlarım bir biçimde bisikletime binerim.
Senin evine gelirim. Dans ederiz
ve eğer ölürsem iyi yaşadım derim."
Anladınız mı? Ölecekseniz bunu mezar taşınıza yazın.
"Hasan Minhaj, diploma notu 4.3, beyaz bir kızı öptü."
Ölmek için ne harika bir yol.
Balo gecesi yaklaşıyor.
JC Penney takım elbiseni giy.
Michael Jordan parfümünü sık.
Altı defa, her şampiyonluk için bir kez
MJ parfümünü fazla kullanmak istemezsin.
Pejmürde olma.
Çatımdan aşağı iniyordum. Dizlerim sıyrılıyordu.
Çatıdan atladım. Neredeyse altı metreydi.
Atladım ve bir biçimde yere indim. Bisikletimi aldım.
Çok güzeldi. Güneş batıyordu. Şu harika akşamlardan biriydi.
Ve ben bacaklarımı fazla açarak bisiklet sürüyordum.
Kumaş pantolonum bisikletin zincirine değmeyecekti.
Varabilecek kadar hızlı ama koltukaltım terlemeyecek kadar yavaş.
Çiçekle denge kuruyorum.
"Tamam hadi. Hadi, hadi!
İyisin. Oraya varıyorsun.
Evine vardım. Defalarca kez gitmiştim. Bisikletimi park ettim.
Kapıya doğru yürüdüm.
Kapı zilini çalmak üzereydim ki şöyle dedim "Bekle
30 saniye mola al. Neler olacağını anlıyor musun?
Baloya kahrolası Bethany Reed'le gitmek üzeresin.
İşte bu Amerikan rüyası.
Babamın mücadelesini verdiği şey."
Çaldım. Bayan Reed kapıyı açtı.
Yüzünde endişeli bir ifade vardı.
Ben de omzundan geriye baktım
Jeff Burke'ün Bethany'nin bileğine çiçeğini taktığını gördüm.
Şöyle dedi "Tanrım tatlım! Bethany sana söylemedi mi?
Tatlım seni seviyoruz harika olduğunu düşünüyoruz.
Buraya gelip ders çalışmanı seviyoruz.
Ama bu gece o gecelerden birisi...
Nebraska'da bir sürü aile üyemiz var.
Ve bu geceden bir sürü fotoğraf götüreceğiz.
Bu yüzden senin uygun olmadığını düşündük.
Eve bırakalım ister misin?
Bay Reed seni evine bırakabilir."
Ben de "Hayır, bisikletim var." dedim.
Evime bisikletle döndüm ve gece boyunca Mario Kart oynadım.
Muhtemelen Mario Kart oynamak için kimse daha iyi giyinmemiştir.
Keşke size şöyle desem. Eve gittim "Boş ver dansa gidiyorum." dedim.
Bunu yapmadım.
Orada olmaktan utanç duydum. Bu utanç vericiydi.
Harika görünen kutlamalarını nasıl mahvederim?
Filmlerde görürsünüz. Bunu kaç defa ekranlarda gördünüz?
Bir avuç taşralının arkanızdan "kum zencisi" demesi gibi değildi.
Bunun geçmesine izin veririm.
Onların masasından yedim, kızlarını öptüm.
İnsanların size gülümserken bile dar kafalı olabileceğini bilmiyordum.
Şunu anlamak zor insanlar hem sizi sevdiklerini
hem de sizden korktuklarını söylüyor.
Bunun anlamını bilmiyordum.
Sonraki Pazartesi günü, ilk teneffüste beni buldu.
Beni buldu "Herkes neden beraber gitmediniz diye soruyor.
Lütfen bir şey deme. Ailem iyidir.
Bir kuşak meselesi. Lütfen bir şey söyleme." dedi.
Ona baktım. İkinci teneffüs çok çabuk geldi.
Bay Pendleton dedi ki "Pekala aşk kuşları ne oldu?
Herkes merak ediyor."
Ben masamda oturuyordum. "Evet ne oldu?" Ona bakıyordum.
O kitabına bakıyordu.
Herkes bana bakıyordu bu yüzden doğaçlama yapmalıydım.
Şöyle dedim "Evet bilirsiniz
gitmemeye karar verdim.
Danslar çok abartılmıştır. Bana göre değil. Klişeler. Gitmemeye karar verdim."
Herkes bana bakmaya başladı. "Vay canına, tam bir pislik!"
"Yeni kızı ektin mi? İyi ki Jeff götürdü onu.
Sen pisliksin."
Ve bir daha hiç konuşmadık.
Bilirsiniz
ben artık yetişkinim, zaman geçti, o günü artık pek düşünmüyorum.
Yani bu konuda bir gösteri yazdım ama...
Pek çok insan gibi...
Pek çok insan gibi değil mi?
Hayatınızda başka bir aşamaya geçersiniz.
Hatıralarınızı seçersiniz. Üniversiteye gidersiniz. Geçmişi silersiniz.
Üniversiteden çıkarsınız silersiniz, yapılmamış olur.
Evlenirsiniz, geçmişi silersiniz olmamış olur.
İkinci evlilik, geçmişi silersiniz hiç olmamış olur.
Ama çoğunlukla babam gibi düşünüyorum.
"Beyaz kızla baloya gidemedin demek?
Kimin umurunda?
En azından omurgan bir polis arabasında parçalanmıyor.
Afrikalı Amerikalı kardeşlerime bugün olan bu.
Burada olmak için ödemem gereken bedel bu mu? Öderim.
'Kızınla çıkamam.' Umurumda değil Sam amca. Al hadi."
Sonra fark ettim ve dur dedim.
Neden bu konuda konuşmamız için her zaman
ölüm yaşanması gerekiyor?
Şunu diyelim diye bir çocuk 16 kez kurşunlanmalı:
"Bu ülkede bir ırk sorunumuz var."
Her Trayvon Martin'le ya da saatli çocuk Ahmed'le
dar kafalılığı hepimiz her gün yaşıyoruz.
Bizden olmayanlar için ötekiler fikrinden kurtulmaktan çok korkuyoruz.
Keşke 18 yaş halimle konuşabilsem.
"Dostum, bu deneyimin seni tanımlamasına izin verme.
Bu çok daha karmaşık. İyiler ve kötüler var.
İnançtan, sınıftan ve ten renginden bağımsız. Onları bul.
Çünkü sevgi korkudan daha büyüktür."
Keşke ona bunu söyleyebilseydim.
Buna gerçekten inanıyorum.
Gerçekten bence sevgi korkudan büyüktür.
Fox News bana bunu öğretti.
Fox News inanılmazdır. Çünkü hiç
böyle çok spreyle bronzlaşıp renkli tenden nefret eden insan görmedim.
İnanılmazdır.
Ve Fox News, New York'ta. Onlar New York'talar.
Daily Show, Fox News, gerçekten beş sokak uzaktalar.
İşte bu kadar. Profesör X'le Magneto bu kadar yakın.
Her gün yemek molasında onların binasını geçiyorum.
Bütün çalışanlarını görüyorum: Hannity, Coulter, O'Reilly
binalarından ayrılıp karşıya geçip, yanımdan geçiyorlar.
Helal tavuk pilav için sıra oluyorlar.
Ben de şöyleyim "Ah!
Irkçı Randy şu kırmızı sosu istiyor!"
Buna bayılıyorum. Beyniniz ırkçı olabilir ama bedeniniz size ihanet eder.
Buna bayılıyorum.
Tüm sabah şöyleler "Meksikalılar, herkesin hayatı önemlidir. Araplar!
12:01 oldu! Shwarma vakti!"
Buna bayılıyorum.
Keşke 18 yaş halime bunu söyleyebilsem ama yapamam.
Zaman makinem yok. Ona bunu söyleyemem.
En kötü yanı ne biliyor musunuz?
İlk kez aşık olduğunuzda Heisenberg mavisinin tadına ilk kez bakarsınız.
Bundan sonra hiçbir şey aynı olmaz.
Kız arkadaşıyla oturanlar var "Hayır bebek seninle farklı." diyorlar.
Yalan söylüyorsunuz sorun değil.
Ama bu sır hepimizde var.
Sırrım şuydu "Komedyen olacağım." O da "Gazeteci olacağım."
Hayallerimizi takip etmeye söz verdik.
İnsanlar ne düşünürse düşünsün!
Sonraki yıl komediye başladım. Epey iyiydim.
İki yıl, üç yıl, dört yıl, altı yıl, yedi yıl...
Sonunda bir komedi kulübünde adımın yazması şansım oldu.
Benim için çok önemli. Gotham Komedi Kulübü, New York City.
Pek çok komedyenin başta yaptığını yaptım. Facebook'a yazdım. Çok kibirliydim.
Şöyleydim "Hey! Facebook!
Evlat! Gotham Komedi Kulübünde adım yazıyor. Bilet isteyen söylesin."
Hepsi büyük harfleydi. Çok rahat. Gönderdim.
Şöyleydim "Evet adım en başta! Havaalanına gidelim.
LA, Chicago, Nashville, New York... Southwest'e uçuyorum.
Şöyleyim "Başardım!
Merhaba. La Quinta Inn oteli mi? Hadi gireyim içeri.
Ücretsiz kablosuz internet mi? Peki.
Bakalım internet benim hakkımda ne diyor.
Laptop'umu açtım, Facebook'a girdim ve şunu gördüm.
"Hey, uzun zamandır görüşmedik.
Demek artık komedyensin. Çok hoş.
Dinle, ben ve kız arkadaşlarım Manhattan'da yaşıyoruz.
Bilet alabilir miyiz diye merak ediyorduk?"
Soru işareti.
Tamam.
Bunun anlamını biliyor musunuz bilmiyorum.
Ama hayat size limon veriyorsa
bazen intikamın limonatasını yapmanız gerekir.
Üzerine biraz alaycılık serpiştirin.
Cevapla evlat. Cevapla.
"Bethany, boşluk enter tuşu.
Seni elbette hatırlıyorum.
Evet uzun zamandır görüşmedik."
Yedi yıl gerçekten uzun zaman.
"Dinle, sana birkaç bilet vermeyi çok isterim.
Ama bu akşam bir sürü fotoğraf çekeceğiz.
Ve bence sen oraya uygun olmazsın."
Gönder şunu! Hemen gönder şunu!
Şunu hemen gönder!
Sahneye atladım!
Kulübe koştum ve sahneye atladım... Ne dediğimi bilmiyorum bile.
Şöyleydim "Kahretsin. İyi geceler."
İşte! Havaalanına gittim.
New York'tan Chicago'ya, Nashville'e, LA'e geçtik.
Toyota Camry'mi kahrolası LA'den aldım.
Sakın aklından çıkarma hayat boyu dayanacak iç kaplama!
LA sokaklarında gidip geliyordum.
"Alo baş komedyen. Ne istiyorsun?"
"Hasan Ağabey, gel babam kalp krizi geçirdi.
Hey...
Geri zekalı telefonunu aç.
Sana ihtiyacım var o kalp krizi geçirdi."
Babam daha yeni beşli baypas ameliyatı geçirmişti.
Bu yüzden onu hastaneye yetiştirmişlerdi.
Aisha dedi ki "Eve dön hemen."
Ben de "Evet Comedy Store'de bir programım var.
Bunu yapmalıyım. Sonra eve dönerim." dedim.
Comedy Store'da bir programım vardı.
Sonra eve gittim.
Ve neden bilmiyorum...
Kaiser'e ulaştım ve merdivenlerden yukarı koştum. Annemle kız kardeşim ağlıyordu.
Kız kardeşim bana baktı "Ne yaptığını onlar bilmiyor. Ben biliyorum."
Doktor gelip beni gördü "Oğlu musun?" "Evet."
"18 yaşından büyük müsün? İmzala."
Bir feragat belgesini imzaladım.
Babama bir şey olursa hastanenin sorumluluğu olmadığı yazıyordu.
Ameliyat işte bu kadar riskliydi.
O kağıt parçasını imzalarken ona bakıyordum
ve bir ölüm sertifikasını imzalar gibi hissettim.
Vücut sıcaklığı öyle düşmüştü ki mavi görünüyordu.
Onu ameliyata götürdüler. Ben de not panosunu doktora uzattım.
Babama baktım ve şöyle düşündüm "Ya bu babamı son görüşümse?
Neredeyse hiç tanımadığım birine hoşça kal diyorum."
Bekledim. Ameliyatın iyi gitmesini umdum.
Bir biçimde bunu başardı.
Hastanede oturuyorduk. Ona bir şeyler anlatmalıydım.
Ona kendi hayatımı anlattım, o da bana kendininkini anlattı.
Ona balo hikayesini anlattım.
Şöyle dedi "Hasan sana kızdım."
"Biliyorum bir kızı öptüm. Bir daha yapmam."
Şöyle dedi "Hayır
Bethany'yi neden affetmedin?"
Yine olgun adam olmak istiyordu.
Şöyle dedim "Neden?"
"Hadi ama Hasan bu ülkeye 1982'de göç ettim biliyorsun.
Televizyona göre senin okul dansına gitmene izin verseydim
çeteye katılır, bir kızı hamile bırakır ve torbacı olurdun. Hem de aynı gece.
Seni korumak istedim.
Ailesi televizyonda bizle ilgili şeyler gördü, kızlarını korumak istedi.
Herkes birbirinden korkuyor.
Ama Hasan...
Hasan cesur olman gerekiyor.
Ve doğru olanı yapmak için cesaretin incinme korkundan daha büyük olmalı.
Hasan cesur ol. Hasan cesur ol."
Bu çok güzel bir şiir. Bunu hep düşünürüm.
Ve o insanı affedebildiğim günler oluyor.
Geçmiş geçmiştir. Geçmişi sil, bitti.
Başka günlerse "Hayır siktir et
burası House of Cards. Düşmanlarımızı ezeriz."
Şu olana kadar nasıl hissedeceğimi bilemedim.
Pizza Hut yeni ve büyük pizza dilimleri burada.
Sadece on dolara dokuz tane alın.
On dolar.
Üç biçimde seçebilirsiniz.
Üç mü? Peynir!
Büyük ve leziz pizza dilimleri! Sadece Pizza Hut'da.
İşte böyle harika olur!
Pekala...
Bu reklam Mart Çılgınlığı sırasında gösterildi.
Herkes gördü. Yayınlandığı akşam arkadaşlarım mesajlar attı.
"Merhaba dostum
acaba şunu bilir misin
sadece on dolara bir kutuya kaç tane pizza dilimi sığdırırsın?"
"Dokuz!"
"Üç biçimde seçilebilecekleri doğru mu?"
"Evet, üç evet."
Bir arkadaşım bana bir ekran görüntüsü attı.
"Lisedeki balo partnerimi bir Pizza Hut reklamında gördüm."
#geçmiş günler.
#dünya küçük.
#muhteşem.
Ben de cevap yazdım.
"Ama sonuçta gitmedik değil mi?
Nasılsın?"
#Bay P.
#matematik.
O da buna cevap verdi.
"Biliyorum. Ama böyle daha iyi bir ileti oldu.
New York'a geldiğinde haber ver."
Ben de buna cevap verdim.
"Siktir oradan kesinlikle."
Terapistimin tavsiyesiyle karşın Facebook'ta biraz araştırma yaptım.
Profili herkese açıktı.
Ben de orada takılmaya başladım. "Bethany Reed." Tamam.
"Manhattan'da yaşıyor." Tamam bunu biliyoruz.
"İlişkisi var" tıkladım.
"Rajesh
Rengatramanajanana..."
Hintli biriyle çıkıyor.
Ve bu adamın Hintli olduğu çok açık.
Şunun adına bakın!
Adı ne kadar büyük bakın!
O kadar büyük ki Facebook profiline güç bela sığıyor.
Çok büyük. On hece.
Ra-jesh Ren-gat-ra-ma-na-ja-na-nam.
Dalga mı geçiyorsun? Alfabede kaç harf var?
26 harf var değil mi?
Peki Rajesh Rengatramanajananam'da kaç har var? 25.
Tüm alfabeden bir harf daha az.
Hadi ama! Benim adım kolay değil mi? Hasan Minhaj. Çok kolay.
Şöyle demiş gibi "Şunu boş ver.
Bana şunu ver Rajesh Rengatramana...
Kahrolası jananam."
Hayır. Tanrı benimle alay ediyor. Tanrı benimle alay ediyor.
Sonra terapistimin tavsiyesine karşı çıkarak
iletişim kurdum.
Dedi ki "İletişim kurma." Ben de "Bana duymak istediğimi söyle."
"Bunu mu istiyorsun? Devam et." "Görüşürüz."
Terapi saçmalık.
"Bethany, önümüzdeki hafta New York'ta bir gösterim var. Görüşmek isterim."
O da şöyle yazdı "Evet, görüşelim."
Ben de LA'den New York'a gittim. Aktarmasız uçuştu. Pizza Hut parası vardı.
New York'da yürüyordum. Öfkeliydim.
Çok kızmıştım.
Bu nasıl olabilir?
Rajesh Rengatramana...
Bu adamla nasıl sevişiyor?
"Aman Tanrım Rajesh Rengatramanajananam
hemen düz beni.
Rajesh Rengatramanajananam seni çok istiyorum.
Rajesh'ini Rengatramanajananam'a koy."
Şunu düşündüm "Kes şunu.
Onu Rajesh Rengatramanajananam'la sevişirken düşünmeyi kes.
Avantajın var.
Oraya gir ve havalı ol. Kendine güvenerek gir oraya.
Şöyle ol dostum. Oraya gir ve sahibi gibi ol.
Şöyle ol. Şöyle ol."
"Ne haber?"
Bunu yap, sonra dudaklarını yala ve söyle "Ne haber?"
Pratik yapıyorum.
Kapıya vardım. Kapıyı açtım.
Sonra şunu duydum "Merhaba Hasan!"
Dışarıda oturuyordu.
Sokakta bu saçmalığı yaparken beni görmüştü.
Şöyle dedim "Merhaba. Ne haber?
Orada oturan var mı? Güzel."
Oraya yürüdüm ve şöyleydim "Pekala. Tamam.
Buraya otururum. Güzel. Tamam."
Orada oturdum.
Geçmişten birini görmek nasıldır bilirsiniz.
Birden bire o yaşa geri dönersiniz.
Bütün o Kanye havası vücudumdan çıkıp gitti.
Orada oturup bir şey söyleyemedim.
Charlie Brown'daki yetişkinler gibiydi.
Bir şey söyleyemedim. 20 dakika, 30 dakika, 40 dakika...
"Dostum yine mi bir korkak olacaksın?
Bir şey söyle."
Kira kontrolü hakkında konuşmaya başladı. Sözünü kestim.
"Bethany niye geldim biliyor musun?
Balo hakkına konuşmaya geldim."
Suratı bembeyaz oldu.
Zaten beyaz olduğunu biliyorsunuz değil mi? Daha beyaz oldu.
Şöyle dedim "Durumumu biliyordun. Biliyordun.
Gelmek için canımı dişime taktım. O yaşta önemlidir.
Sen benim için aynını hissetmedin. Tamam. Her neyse.
Ama bunu daha kötü hale getiren şu oldu
cezalandırılmama izin verdin.
Benim için çok zordu biliyordun.
Sonra o yaşta güvenimi öyle kaybettim ki bir daha bir beyazla çıkamadım.
Çünkü onlarla olup, deri rengim gibi benim dışımda bir nedenle
sonra tekrar birlikte olamamaktan korktum.
Bu nasıl bir şey biliyor musun?
Ve şuan kendi hayallerimi takip ediyorum.
Deniyorum.
Ama şimdi aramız iyi gibi benim hakkımda bir şeyler yazıyorsun.
Ama değil.
Bunu neden yapıyorsun?"
O da şöyle dedi "Çok özür dilerim.
Ama 18 yaşındaydık biliyorsun değil mi?
Seninle gitmeyi gerçekten çok istedim.
Ama annem çok müdahaleciydi.
Hayatındaki her şeyi kontrol eden anne baban olması nasıl biliyor musun?"
"Hayır bilmiyorum. Anlatsana. Bu hikayeyi dinlemek isterim.
Bana anlat."
Ne?
Şöyle dedi "Keşke seninle gidebilseydim.
Ama geçmişi değiştiremem.
Bir daha benimle asla konuşmazsın sanıyordum.
Ama senin hakkında bir şeyler yazmamın nedeni
sözünü tuttuğunu görmemdi.
Benimle bir daha asla konuşmak istemesen bile
seni her zaman destekleyeceğim."
Geçmişteki insanlara öfkenizi kalbinizde nasıl taşırsınız biliyor musunuz?
"Bana bunları yaptılar. Kahrolsunlar!
Lanet olsun onlara."
O anda bunu bıraktım.
Voldemort'un hortkuluğu gibi parçaladım.
Sonra ona hepimizin aklından geçen soruyu sormam gerekti.
"Peki ya Bay Rengatramanajananam? Bu nasıl oldu?"
Şöyle dedi "Onu tanıdım. Çıkmaya başladık, birlikte yaşamaya karar verdik.
Depozito için paraya ihtiyacım olunca annemi aradım."
"Peki annen ne dedi?"
"Annem şöyle dedi 'Hayır sana yardım etmem. Ailemizin kurallarını bilirsin.
Kararını ver.'"
Ben de "Peki sen ne dedin?" dedim.
Şöyle dedi "Anneme tekrar olmaz dedim.
'Tekrar tekrar liseyi yaşayamam. Raj harika biri ve ben de öyleyim.
Onunla olacağım çünkü bu doğru bir şey.
Umarım sen kararını verirsin.'"
Ben de ona baktım.
Çok utanmış hissettim.
Şöyle düşündüm "Dostum sen ne yapıyorsun?
Neden geçmişindeki insanların psikopat gibi peşine düşüyorsun?
Sen Liam Neeson değilsin. Neler oluyor?"
Sonra fark ettim "Bu insan umuruna bile değil."
Temsil ettiği şeyi önemsiyorum.
Büyürken hepimiz sadece o onayı istedik.
Yeterince iyi olduğunuzu söylesinler
size desinler ki "Buraya otur. Yeterince iyisin." Ama Amerikan rüyası bu değil.
Birilerinin onayını istemek değil, sizden önceki tüm kuşakların yaptıkları.
Bunu kendi terimlerinizle açıklarsınız
Pizza Hut pizza dilimleri. Sadece on dolara dokuz tane.
İşte bu sizsiniz.
Siz Hasan Minhaj değilsiniz. Siz "Hussan Minhajj" oldunuz.
Bu yeni kahverengi Amerika. Hayaller almanız için var. Alın bu saçmalıkları.
Başkalarını suçlamayı kesin.
Restoranın dışında duruyordum. Ve odaklanamıyordum.
Çünkü benden daha çok geliştiğini biliyordum.
Dedi ki "Bir daha geldiğinde sen ben ve Raj takılalım."
Ben de "Hayır bunu yapmayalım." dedim ve istasyona doğru yürüdüm.
Ama restorana son bir kez daha baktım.
Onu son bir kez daha görmek istedim.
Tek bir tercihle kuşak değişiminin mümkün olduğunu görmek için.
Döndüm ve baktım.
Ama o gitmişti.
Onu bir daha görmedim.
Sözümü tuttum. Komedi yapmaya devam ettim.
Hiç bilmiyordum...
Pizza Hut'tan daha büyük bir şey yapabileceğimi bilmiyordum.
Kariyerinizde şu noktayı bilir misiniz
anne babanız sizden vazgeçip diğer çocuğa odaklanır?
"Aisha'ya geçelim."
Sonra bir gün müdürümden bir e-posta aldım.
"The Daily Show için elemeye girmek ister misin?" Bu soru değildi. İfadeydi.
"The Daily Show için elemen var."
Bu yüzden bir kayıt sundum. Bir telefon aldım.
"Jon Stewart kaydını gördü. New York'a gel.
Elemelere girmeni istiyoruz.
Ama, ama...
Başka bir orijinal program daha yazmalısın.
Bir tane daha yazabilir misin?"
"Hayır. Ne? Yapamam. Ben Larry David değilim.
Hem Seinfeld'ı hem Curb'ü y azamam. Sıradan bir ölümlüyüm."
Berbat dairemde aşağı yukarı yürüyordum.
Şişme yatağıma baktım. "Burada öleceğim."
Ve ırkçılığın her zaman en çok ihtiyaç duyduğunuz anda
yardımınıza gelmesi inanılmaz.
Arabanızın yağını değiştirmek gibi. "25,000 kilometrede. Irkçılık."
Real Time With Bill Maher programını izliyordum.
Hiç izlediniz mi Real Time With Bill Maher?
Bill'in tavrını bilirsiniz.
"Hey, Tanrı'ya mı inanıyorsun? Sen kahrolası bir sersemsin."
Herkes şöyle der "Ah, ateist peygamber konuştu!"
Şu videoyu hatırladınız mı? O ve Ben Affleck.
Bill Maher şöyle dedi "Müslümanların yüzde 85'i özgürlüğümüzden nefret ediyor.
Onları toplamalıyız. Onları kapatmanın yolunu bulmalıyız."
Ben Affleck ise şöyleydi "Sen çıldırdın mı? Toplamak mı, kapatmak mı?
Bunu Japonlara yaptık. Bunu öylece yapamazsın. Ben mi çıldırdım?"
Ben de "Hayır sen çıldırmadın.
Sen benim beyaz prensimsin."
O anda ne olduğunun farkında değil misiniz?
Ünlüler listesinin zirvesinden biri Müslüman toplumuna döndü.
Batman bizimle bebeğim!
"Belki istediğiniz kahraman değilim. Ama Müslüman'ların ihtiyacı olanım."
"Batman, Bill Maher'e karşı."
Parçayı yazdım. New York'a gittim. Kapılarını çaldım.
Söyleyince zor değil, değil mi?
Yapımcı kapıyı açtı. "İçeri gel, elemen benimle." dedi.
"Hazır olduğunda Jon aşağı gelecek.
Benimle dene."
The Daily Show koridorunda yürüyorduk.
Ve benden önce gelen herkesin fotoğrafını gördüm.
Steve Carell, John Oliver
Sam Bee, Jason Jones
Ed Helms, Steven Colbert...
Ben mi?
Kıymalı ekmek gibiyim, ben mi?
Burada son bulmayacak biliyorsun. Bu nasıl yapılır biliyoruz.
Ölene kadar orta yönetim kademesi.
Daha önce hiç o sahneye çıkmadık.
Stüdyoya girdim ve Daily Show küresini gördüm.
Öyle maviydi ki size anlatamam.
Takım elbisemin içinde terlemeye başladım.
Yapımcı: "Dostum benimle otur. Birkaç kez deneriz."
Oraya oturdum ve masaya geldim.
Başkanların oturduğu masada oturuyordum.
Oturdum. Ve ilk yapışımızda çok gergindim.
Şöyle dedi "Dostum. Yavaşla. Tamam mı?"
İkinci kez yaptık ve bu defa kekeliyordum.
Şöyle dedi "Dostum rahatla. Sen komiksin."
Bundan anladığım şuydu "Dostum. Komik değilsin.
Belki rahatlamalısın."
Boğulduğumu hissedebiliyordum. Hepimiz o yoldan geçtik.
Herkes şöyle der "Nasıl geçti?" Siz de "Olumlu düşün dua et."
Hayır böyle olmuyor. Boğuluyorsunuz.
MCAT, DAT sınavları, Karayipler'e gidiyorsun. Bu kadar.
Boğulursunuz değil mi? Fazla mı gerçek? Hepimiz o yoldan geçtik.
Kıçımdan çıkan o kaplumbağa kafasını hissediyordum.
Çok gergindim. Pantolonuma kakamı yapıyordum. "Hayır!" dedim.
Üçüncüde şunu duydum...
Bu sesi biliyordum. Bu Yahudi Yoda. Yani Jon.
Misafirlerin yürüdüğü tünelden geliyor.
Işık arkasından geliyor.
Bu yüzden bana doğru gelen devasa bir gölge gördüm.
Ve her adımında onun başarılarını duyuyordum.
"Bam! Ben Jon Stewart.
Bam! 22 kez Emmy Ödülü kazanan Jon Stewart.
Bam! Politik hiciv ve komediyi yeniden tanımladım. Sen ne yaptın?"
Şöyleydim "Bilmem. Pizza Hut'ı duydun mu?"
Sonra ışığa girdi.
Düşündüğümden daha kısaydı.
Yüzünün her yerinde pislikler vardı.
Ona baktım ve şöyleydim...
"Baba?"
Yahudi bir Najmi enerjisi vardı. Elimi sıktı.
Hissediyordum. Önceki hayatında beni tokatlamış gibiydi.
Şöyleydim "Bu eli tanıyorum!"
O konuşmaya başladı, ben de konuşmaya başladım.
Prompter'deki adam "Ne yapıyorsun?" dedi. "Hallederim."
Hatırlamalıyım. Tek şansım var Sekiz Mil.
Rus bir jimnastikçi gibi ayaklarımın üzerine dikildim.
"Bu fırsat için teşekkür ederim bayım."
O kaplumbağa kafasını kıçıma geri aldım. "Eve dönüyoruz."
Kapıdan çıktım ama ardımdan bir ses duydum.
"Dostum nereye gidiyorsun?"
Bu Jon'du.
Şöyle dedim "LA'de yaşıyorum.
LA' dönmeliyim."
"Pazartesi görüşürüz değil mi?"
Şöyle dedim "Neden?"
"Burada çalışıyorsun.
Yani Pazartesi görüşürüz değil mi?"
Buna inanamadım içimden dedim ki: "Oscar konuşmanı yap!
Söylemen gerekeni söyle."
Söylemek istediğim şuydu:
"Jon, bu kariyerim boyunca
babamın bildiği
tek şey.
Teşekkür ederim."
Ama şunu söyledim:
"Jon!
Babam
seni tanıyor!"
Şöyle dedi "Evet eminim tanıyordur."
Kendimi çimdikledim. "Sen Hasan Minhaj'sın. The Daily Show'da olacaksın."
Dışarı koştum. Kız arkadaşımı aradım. Ağladı.
Annemi aradım, ağladı.
Babamı aradım "Aferin." dedi.
"Ne? Aferin mi? Tekrar söyle. Seni duyamıyorum baba. Söyle."
Neredeyse bir araba bana çarpıyordu. Şöyle düşündüm "Hayır ölemem.
En iyi durum güncellememi yapmam gerekiyor."
Yukarı koştum. Laptopumu açtım. Facebook'a girdim.
Sonra bunu gördüm.
EVET DEDİM!
Bunu gördünüz değil mi?
Anlamını biliyor musunuz?
Anlamıyor musunuz?
Irkçılığın çaresi benim.
Onu tedavi ettim.
Pekala belki tedavi edememişimdir ama herkesin bir amacı vardır.
Bazı insanlar kanserin tedavisini bulmaya çalışıyor.
Ya da Ebola için bir aşı...
Hayatım şunu kanıtlıyor. Bir kez Kahverengi tene bulaşınca
bu pisliği bırakmanız gerekir.
İyi geceler. Kendinize dikkat edin. Sizi seviyorum çocuklar.
Sizi seviyorum çocuklar. İyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Ekin Can Kınık